มีใครบ้างในโลกนี้..ที่ไม่เคยพบเจอความเจ็บปวด...
มีใครบ้างที่มีชีวิตแสนสุขโดยไม่เคยมีทุกข์มาเยี่ยมเยียน..
ถ้าใครเจอคนๆนั้นวานบอก..เค้าหน่อยเหอะนะ..
..ว่าเค้าช่างเป็นคนที่โชคดีที่สุดในโลกเลย..

แต่ในเมื่อ..เราไม่ใช่คนที่โชคดีที่สุดคนนั้น..
มันก็คงมีบ้างแหล่ะที่เราจะเป็นทุกข์..ทุรนทุราย..
..และก็ไม่แปลกอะไรที่จะเราร้องไห้ฟูมฟาย้..
หรือทำตัวเศร้าสร้อยกินไม่ได้ นอนไม่หลับ..ให้ใครต่อใครเค้าเห็น..

จริงอยู่..ที่ความเจ็บปวดเป็นเรื่องเฉพาะตัว..
ถ้าไม่ใช่คนที่เกี่ยวข้องกับเรื่องนั้นก็คงไม่เสียใจ..
เพราะบางทีเราก็ลืมไปว่า..ไม่ใช่เราคนเดียวที่เจ็บปวดเป็น..

จริงๆแล้ว..ความเจ็บปวด..ความเสียใจ..ที่เรากำลังเผชิญอยู่นั้น..
มันเป็นสัจจะ..เป็นเรื่องธรรมดาของโลก..
และเราก็คงไม่ใช่คนเดียวในโลกที่ทนทุกข์ทรมาน..
จากการเสียไปหรือไม่ได้มา..ในสิ่งซึ่งเป็นที่รักหรือปรารถนา..
ความเจ็บปวดของเรามันก็คงไม่ได้ยิ่งใหญ่..ร้ายแรงไปกว่าใครๆอื่น.

อาจมีคนอื่นอีกหลายล้านคนเจ็บปวดในเรื่องเดียวกับเราอยู่ก็เป็นได้..
และที่สำคัญ..นี่คงไม่ใช่ความเจ็บปวดครั้งสุดท้ายในชีวิตเรา
..เราคงยังต้องเจออะไรอีกมากมาย..
เพราะเราเองก็ไม่รู้ว่า..วันข้างหน้า..จะเกิดอะไรขึ้น..
แต่ไม่ว่าจะเจ็บปวดแค่ไหน..ชีวิตก็ยังคงต้องดำเนินต่อไป..

 
มันจะดีกว่าไหม..ถ้าเราจะเรียนรู้การใช้ชีวิตอยู่กับความเจ็บปวด
..โดยไม่ให้เราต้องเจ็บปวดกับการมีชีวิต.. 
ให้ความเจ็บปวด..เป็นบทเรียน..
และหล่อหลอมให้เราเข็มแข็ง..กล้าหาญ..และอดทน..
เพื่อทีเราจะได้ไม่ต้องเจ็บปวดมากนัก...เวลาที่ความทุกข์เข้ามาหา..
เพื่อที่เราจะได้ดื่มด่ำความสุขของชีวิต...
แม้ว่าเราจะไม่ใช่คนโชคดีที่สุด..ก็ตาม


ป.ล. ถึงจะหกล้มได้แผลไปบ้างก็ไม่เป็นไร..
สำคัญคือ..รู้จักลุกขึ้นใหม่ให้ได้..เท่านั้นเอง...
แล้วเมื่อไหร่..เราจะลุกได้สักทีล่ะเนี่ย..เฮ้อ..........