ทุกๆเช้าชั้นต้องเจอะเจอกับผู้คนมากมาย..

บนเส้นทางที่เราใช้ร่วมกัน..

ความรู้สึกแรกจากการเผชิญโลกนอกบ้าน..

มักจะเป็นไปในด้านลบซะมาก..

เพราะอะไรน่ะเหรอ..

ก็ดูผู้หญิงคนที่เดินข้างหน้าดิ.. เดินยุรยาตรอยู่นั่นแหล่ะ..

คิดว่าชมตลาดหรอไง..

ความรู้สึกในด้านร้าย..ที่เกิดขึ้นในเกือบทุกเช้าๆ..

แม้จะรู้ดีว่า..อาจพลาดอะไรไปหลายอย่าง..

ไม่ว่าจะเป็นความงดงามของโลกรอบตัว

ทัศนียภาพระหว่างทาง.. รอยยิ้มของใครหลายๆคน..

แต่แม้กระนั้น..ก็มีไม่กี่ครั้ง..ที่ชั้นจะหยุด..หรือชะลอฝีเท้า..

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะในใจลึกๆของเรานั้น..

ถูกวิถีโลกกล่อมเกลาจนเราเชื่อว่า

อย่างไรก็ตาม...ในวูบหนึ่ง..

ที่ชั้นมองว่าตัวเองเป็นคนเดินเร็วเสียเหลือเกิน

เพราะเดินเร็วเกินกว่าใจคิด..

และจุดหมายอาจจะเป็นเพียงบ่อน้ำที่เราเดินผ่านมาแล้วนั้น..

ชั้นก็กลับพบว่า..ที่ชั้นคิดว่าตัวเองเดินเร็วนั้น..

มันก็เป็นแค่เพียงทางกายภาพเท่านั้น..

ชั้นเป็นคนที่เดินช้าเสียเหลือเกิน..

การเดินทางภายในของชั้นดูจะใช้เวลาเนิ่นนานกว่าคนทั่วไป..

ในขณะที่ใครบางคน..เดินผ่านไปแล้ว..ชั้นกลับเพิ่งจะมาถึง..

ชั้นแค่เดินผ่านจุดเดิมไปเพียงไม่กี่ก้าว..

ดูเหมือนจะใช้เวลาเนิ่นนานนักหนากว่าจะเดินไปให้พ้นจากที่เดิมได้..

ไม่มีรอยยิ้มของใคร นอกจากตัวชั้นเอง..

แต่ชั้นกลับใช้เวลาซึมซับแต่ละความรู้สึกในยามที่จะก้าวเดิน..

เพราะการยกขาก้าวเดินก็เหมือนกับการที่ชั้นจะต้องละทิ้งความรู้สึก

ที่ดำรงอยู่ ณ ชั่วขณะนั้น

มันยากกับการที่เราจะก้าวผ่านความหลังอันแสนสุข..

มันยากกับการที่เราจะต้องแข็งใจเดินไปให้พ้นกับความหม่นหมอง..

แต่ทว่า..ชีวิตคือการเดินทาง..