กลับมาแล้ว...

ถ่ายรูปมามากมาย..

ไม่รู้ตัวเหมือนกัน..ว่าบ้าถ่ายรูป..ไปกับเธอตั้งแต่เมื่อไหร่..

รู้ตัวอีกที...ก็ยอมอดหลับอดนอนตื่นตีสามครึ่ง..

แต่งตัวออกมารอพระอาทิตย์ขึ้นที่นครวัตแล้ว..

อย่าถามเลยว่าคุ้มมั้ย..

บอกได้แค่ว่า..

ชั้นเผลอใจ..ไปกับท้องฟ้าในวันนั้น

It was reallyirresistibly charming;

I can't help falling in love with him!!!

อย่าโกรธนะ..

เธอรู้ป่ะ ..เค้าบอกว่า..

พระอาทิตย์จะเข้ามารับช่วงต่อจากพระจันทร์

..ตอนตีห้าครึ่ง..

นี่คือเหตุผลที่เราต้องรีบตื่น..ออกมานั่งเฝ้า..

แม้ว่า..ฟ้าแรกที่เห็นในวันนั้น..จะมืดมิดไปหน่อย..

แต่เราก็ยังนั่งรอ..ด้วยความหวัง..

ณ ช่วงเวลาแห่งการเริ่มต้นใหม่...

แล้วเค้าก็มา...

แค่หนึ่งวินาทีที่ผ่านไป...

แสง สีสัน และเมฆน้อยใหญ่ก็ดูจะแตกต่างกัน..ไปหมด

จนอดไม่ได้ที่จะบันทึกภาพเหล่านั้น..

มาเก็บไว้..เป็นสมบัติส่วนตัว..

เธอว่าชั้นโลภรึป่าว..

มานั่งเฝ้าก็ตั้งนานแล้ว...แต่ก็ยังไม่เห็นพระอาทิตย์ซะที

ไม่รู้จะให้คอยนานไปถึงไหน..

เฮ้อ.. เวลาที่เรารู้ตัวว่าเราสำคัญ..

ก็ไม่ค่อยจะแคร์คนที่รอเท่าไหร่เนอะ..

ไม่คิดว่าพระอาทิตย์ก็เล่นตัวเป็นเหมือนกัน..

..ไม่รู้ไปติดจากใครมา..คุ้นๆนะเนี่ย..

มัวแต่ใจจดจ่อ..อยู่กับพระอาทิตย์...

จนลืมไปว่า..

ยังมีสิ่งต่างๆให้ชื่นชมและค้นหามากมาย..

คนเรานี่นะ...บางที..

ก็ให้ความสนใจ..เอาใจใส่กับสิ่งๆเดียว..

..คนๆเดียว..

ทำเหมือนกับว่า..โลกโคจรรอบตัวใครคนนั้น..

หรือสิ่งๆนั้นอย่างงั้นแหล่ะ..

เราคงต้องเปิดตา..เปิดใจให้กว้างกว่านี้..

เพราะยังมีใครหลายคน..

สิ่งต่างๆมากมาย..

ให้เราได้พบเจอ..เรียนรู้และดูแล..

เธอว่ายังงั้นรึเปล่า..

ดูท่า...พระอาทิตย์จะเลียนแบบเธอมาแน่ๆ..

ไม่ยอมโผล่หน้ามาทักทายกันเลย..

ปล่อยให้เห็นแต่แสงรำไรอยู่อย่างนั้น..

ขี้โกงจัง..

แต่เอาเถอะ..อยากอยู่อย่างนั้นก็ตามใจ..

เราจะเป็นฝ่ายที่เคลื่อนไหวเอง..

ตกลงใจว่า..จะปีนขึ้นไปคุยกับพระอาทิตย์ข้างบนนั้น...

นอนก็น้อย..ข้าวก็ยังไม่ได้กิน..

มาให้ออกแรงแต่เช้ายังงี้..

แต่เอาเถอะ..แรงใจยังไหวอยู่...

สู้ตายล่ะงานเนี้ย...

Let's move!!!

เราเชื่อแล้วล่ะ..ที่เค้าบอกว่า..

โลกสวยงามขึ้น..เมื่อเราเดินช้าลง

เธอดูสิ..เราเจออะไร..

มุมนี้เป็นมุมที่เราประทับใจมากเลยนะ.

เพิ่งจะรู้ว่าตัวเองก็เป็นพวกหลงรูปจูบเงา..เหมือนกันนะเนี่ย..

แต่ก็นะ.มันน่าหลงใหลออกอย่างงั้นนี่..

เธอไม่คิดเหมือนกันเหรอ..

ถ้าเราเดินเร็วกว่านี้..สนใจแต่ตัวปราสาท..

เราคงไม่ได้ภาพนี้แน่ๆ..

ว่าแต่ว่า..บทพิสูจน์ของการเดินช้านี่..

มันแพงเหมือนกันเนอะ...

เธอว่าป่ะ

เฮ้อ..กว่าจะกลับมาเส้นทางของเราได้..

ก็ใช้เวลาอยู่..

มิน่า..เค้าถึงว่า..หลงทางเสียเวลา..

แต่ไม่เป็นไรหรอก..เราว่ามันเป็นสิ่งที่เราต้องจ่าย

เป็นค่าประสบการณ์..

ทีนี้..จะขึ้นไปแล้วนะ..

พระอาทิตย์คงนั่งยิ้มรออยู่ข้างบน..

เธอไม่เคยมา..คงไม่เคยเห็นใช่มั้ย

ไป ..เราจะพาเธอไปดู...

สำคัญแต่ว่า..เธอจะปีนขึ้นไปกับเรารึเปล่า..

(ถึงเราจะแอบปันใจ..แต่เราก็ไม่เคยรักใครเท่าเธอนะ.. ฮิ้ววว)

ป.ล. ขออภัย..ดูเหมือนว่า..

Entry นี้จะเขียนเพื่อระบายความในใจ

และตอบสนองความรู้สึกลึกๆของตัวเอง..

แต่ก็อดใจไม่ได้นี่..ฟ้าฝนวันนั้น..มันเป็นใจ..

แถมท้องฟ้าก็ยังน่าหลงใหล..ออกขนาดนั้น..