เอนทรี่นี้อัดแน่นไปด้วยความไร้สาระ

เป็นความงี่เง่า..ส่วนตัว

โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน

ไม่รู้ว่าโกรธเกลียดกันมาแต่ชาติปางไหน..

ชาตินี้ถึงได้ต้องรบราฆ่าฟันกันอยู่บ่อยๆ

ที่พูดถึงนี้ไม่ใช่ใคร..แต่เป็นปีเตอร์

หรือที่รู้จักกันภาษาชาวบ้านว่า..แมลงสาบหรือกะจั๊วนั่นเอง

ที่ต้องยกเอนทรี่ให้เรื่องของปีเตอร์ไปเลยหนึ่งเอนทรี่เต็ม..

โทษฐานที่..มีความทรงจำ"ดีๆ"ร่วมกันเยอะเหลือเกิน

ตั้งแต่..ตอนเด็กๆจำไม่ได้ว่ากี่ขวบ..

กำลังแหกปากอาบน้ำอยู่อย่างเพลิดเพลิน..

(เป็นคนชอบอาบน้ำ ร้องเพลงมาแต่ไหนแต่ไร

..เข้าห้องน้ำทีไรไม่ค่อยยอมออก

เวลาอาบเงียบๆปาป๊า ต้องเคาะเรียกบ่อยๆว่าหลับอยู่รึป่าว

แถมมีอยู่ช่วงนึงที่อาบน้ำนาน..

จนพี่เลี้ยงหลอกว่า เห็นงูอยู่ในคอห่านชักโครก..

ให้ระวังเอาไว้ให้ดี

ไอ้เราก็เชื่อเป็นตุเป็นตะตามประสาเด็กซื่อ (บื้อด้วยป่าวว้า)

รีบอาบน้ำจาก 20 เหลือแค่ 10 นาที (จริงๆเหลือ 8 นาที

ส่วนอีก 2 นาทีเป็นช่วงเวลาที่คอยหันไปมองชักโครกเป็นระยะๆ

ว่างูโผล่ออกมาป่าว ไม่อยากจะเชื่อเลยว่า

..ตัวเองก็หลงเชือไปด้ายยยยย -__-')

ก็รู้สึกว่ามีอะไรยุ่บยั่บๆที่ขา..(แหวะ แค่นึกก็หยะแหยงแล้วอ่ะ)

ก้มไปดู..อะจ๊ากกกกก.. แมลงสาบอ่า.... กรี๊ดๆๆๆๆๆ

กรี๊ดไปดิ้นไป..กระโดดๆให้มันตกจากขา..

ทั้งบ้านตกใจวิ่งกรูมาหน้าห้องน้ำถามว่าเป็นอาราย..

หงึ...เจอแมงสาบอ่า... คนทั้งบ้านส่ายหน้า..หาว่าเราใจมด

คนอื่นๆ: แมลงตัวนิดเดียว ยังกลัวอีก

เมย์:ถึงจะเล็กแต่มันร้ายนะเฟ้ย

ไม่กี่วันต่อมา..ขณะกำลังนอนอ่านหนังสือเล่นๆอยู่ ฉับพลัน

สายตาเหลือบไปเห็น ไอ้ตัวสีน้ำตาลไหม้..

เดินหนวดกระดิกมาเชียว..

ไวเท่าความคิด..สปริงตัวลุกขึ้น

ด้วยสปีดของนักกีฬาเหรียญเงินวิ่ง 400 เมตร

(ต่อมา..มีคนเล่าให้ฟังว่า ต้องทำตัวแข็ง..นิ่ง

เพราะมันจะบินเข้าหาสิ่งที่เคลื่อนไหว จริงดิ)

วิ่งไปหลังบ้าน (กะจะไปฟ้องป๊า)

แต่ขณะที่นกหวีดกำลังจะเป่านั้น..วัตถุสีน้ำตาลไหม้นั่น..

ก็เริ่มติดเครื่องบินปร๋อ..มาทางดิชั้น..

ตกตะลึงเพราะไม่เคยรู้มาก่อนว่ามันบินได้

(เด็กน่ะเด็ก ตอนเด็กก็ไม่รู้กันไม่ใช่เหรอ) กรี๊ดๆๆลั่นบ้าน

เพราะมันบินเฉียดหัวไปเพียงเส้นยาแดงผ่าแปดเท่านั้น..

(นึกภาพก็หยะแหยงโคตรๆ)

วิ่งไปหาป๊าให้มาจัดการประหารชีวิตมันซะ..

(ไงล่ะ สมน้ำหน้า ไม่รู้เหรอ ว่าชั้นลูกใคร)

พอโตขึ้น..ทำงานทำการ..ต้องย้ายมาอยู่คอนโดคนเดียว..

หัวเดียวกระเทียมลีบ..ก็ยังไม่วายโดนเบียดเบียนรังแก

..จากไอ้ตัวสีน้ำตาลไหม้

ครั้งนึง เอาผ้าไปตากไว้ที่ระเบียง..แล้วเก็บเข้ามา..โดยไม่ได้ดู

สะบัดปั๊บ..มีตัวอะไรไม่รู้ร่วงปุ๊..วิ่งจู๊ดเข้าไปใต้เตียง...

ตะลึงพรึงเพลิดเพราะไม่คิดมาก่อนว่า..

มันบินได้ถึงชั้น 8 เลยเหรอวะเนี่ย..

คว้าไม้ตีเตียง (ซึ่งแปะกระดาษเอาไว้จัดการกับแมลง)มาไล่ตี..

แต่ด้วยความที่มันไวเหลือเกิน..จนปัญญาจะหาเจอ..

แถมยังต้องไปขึ้นเครื่องไปเขมรอีก..

จะปล่อยไว้ก็กลัวมันจะออกลูกออกหลาน หลั่นล้าปาร์ตี้กันเต็มห้อง.

เลยโทรเข้าออฟฟิศหาวิธีจัดการกะมัน..ขอเบอร์เรนโตคิว..

(โรคจิตเข้าขั้นป่ะล่ะ แมลงสาบตัวเดียวก็จะเรียกเรนโตคิว)

โทรคุยกับเซลส์ยังไม่ทันจะตกลงอะไร...เซลส์ก็เข้ามาดูที่ห้อง

(คงคิดว่ายัยนี่ อะไรจะประสาทอ่อนปานนั้น) คุยไปคุยมา..

ปีเตอร์ก็ออกมาร่วมแจมด้วย..

คุณเซลส์เลยอาสาปลิดชีวิตปีเตอร์ชะตาขาดตัวนั้นด้วยไบกอน..

เฮ้อ..โล่งอกไปที.. ถึงจะโดนเซลส์ขายขนมจีบ ก็นับว่าคุ้มอ่ะ

(เหอะๆ ชั้นมีคนที่ชั้นรักอยู่แล้ว..ใครหน้าไหนก็ไม่สนทั้งนั้น ชิ)

พอนักโทษตายเรียบร้อย เรื่องไรดิชั้นจะอยู่รอฌาปนกิจมันล่ะคะ..

บอกคุณเซลส์ว่าต้องไปขึ้นเครื่องแล้วก็ปิดห้องนั่งแท็กซี่ไปดอนเมืองโลด

(ตอนนั้น สุวรรณภูมิยังไม่เปิด)

อีกครั้งกับปีเตอร์ต่างถิ่น..

ไปจัดโปรแกรมที่เสียมเรียบ (ภาษาไทยเรียก เสียมราฐ)

อยู่โรงแรมอย่างหรู(ขอย้ำว่าอย่างหรูจริงๆนะ)

แต่ปีเตอร์ก็ยังตามจองเวรไม่เลิกรา..

หรือว่าเพราะว่าสำนึกในความเป็นประเทศเพื่อนบ้านกันก็ไม่รู้

ถึงได้ออกมาปรากฏตัวทักทาย..แม้ในยามที่ชั้นต้องไกลบ้าน..

อยู่ห้องนั้นมาตั้ง 2 วัน ไม่มีอะไร

วันที่ 3 เปิดประตูเข้าไปจะหยิบของที่หัวเตียง..

ชะงักกึก..วัตถุสีน้ำตาลไหม้ใกล้โต๊ะ..นั่นมัน...

ปีเตอร์นี่..ซวยล่ะ..

จะโทรเรียก เฮาส์คีปเปอร์มาจัดการก็ไม่ได้..

โทรศัพท์อยู่ตรงหัวเตียง..ถ้าเข้าไปเด๋วมันต้องบินแน่

ออกมานอกห้องเจอ อินเทิร์นจอมกวนไอ้ตัวแสบฟิล

(ไอ้ทั่นหลอด ฟิลลิป เพราะนามสกุลมันมีเชื้อสาย)

มันถามว่าเป็นอะไรทำไมหน้าตาเลิ่กลั่กขนาดนี้..

ก็เลยบอกมันว่ายืมโทรศัพท์ในห้องโทรหน่อยดิ

..มีแมลงสาบอยู่ในห้องชั้น

มันก็บอกว่าไหน เด๋วมันดูให้..

เข้ามาในห้อง. เอ๊ะ ไอ้หนวดเมื่อกี๊มันหายไปไหนและ..

ทันใดนั้น ไอ้ฟิลก็ร้องขึ้นมาว่า..นั่นไง ตรงข้างหลังเธออ่ะ..

เท่านั้นแหล่ะ ก็กรี๊ดแตก วิ่งจู๊ดเลย..

พอรู้อีกที..มันหัวเราะยังกับคนบ้า (นิสัยแย่โคตร)

บอกว่า ตลกดี..เห็นชั้นกรี๊ดๆ สติแตก

พอเราหันจะไปด่ามัน..

ก็เห็นปีเตอร์เดินต้อกแต้กออกมาจากซอกโต๊ะพอดี..

ก็ร้องบอกไอ้แสบ ว่าปีเตอร์อยู่ใกล้ๆมัน..

พอก้มดู..ฟิลกระโดดเหยงแล้วร้องก๊ากวิ่งออกมาจากห้อง..

สะใจโคตร..โดนเหมือนกัน..

สุดท้าย ต้องออกไปโทรตรงเคาน์เตอร์

ตามเฮาส์คีปเปอร์มาจัดการให้..รอดไป

(ไอ้ฟิลตัวดีก่อนจะกลับมันไปเดินมาบุญครองแล้วซื้อของมาฝาก..

สังหรณ์ใจว่าต้องเป็นอะไรแย่ๆ (เหมือนนิสัยมัน)

ก็เลยไม่ยอมรับ..เซนซ์เราถูกต้องเจงๆ

เพราะมันซื้อ "กะจั๊ว"ปลอมมาให้..นิสัยเสีย ซ่อมไม่ได้จริงๆ ไอ้หมอนี่..)

แต่ดูเหมือนว่ากรรมยังไม่หมดเท่านั้น..

ก็ยังคงมีปีเตอร์มาเที่ยวห้องบ้างนานๆครั้ง..

จนในที่สุด..ก็ไปซื้อเทปกาวแบบโคตรเหนียว

(แบบที่ที่เค้าใช้หุ้มสันปกรายงานอะ)

มาปิดช่องระหว่างประตูเปิดออกระเบียงกับพื้นห้อง..

กันไม่ให้ไอ้หนวดหน้าไหนเขามาทั้งนั้น..

(ซึ่งก็ได้ผลดีเป็นที่ยิ่ง

ถ้าต้องแลกกับการสู้รบตบมือกับปีเตอร์แล้ว

..ชั้นยอมไม่ออกไปชมวิวนอกระเบียงอ่ะ)

ล่าสุดนี้..เห็น unidentified flying objectบินข้ามหัววืดไป..

ไม่รู้หรอกว่า..ใช่รึป่าว..

แต่สันนิษฐานในทางร้ายไว้ก่อน (วิตกจริต)

พยายามจะมองหาแหล่งกบดานของมัน..

เพื่อหาทางกำจัด..

แต่จนปัญญา..หาไม่เจอ..

เลยนอนเปิดไฟ..หลับๆตื่นๆทั้งคืน..

พาลหงุดหงิด..รู้งี้..มีแฟนก็ดีอ่ะ จะได้เอาไว้จัดการแมลงสาบ

(ตู้หนังสือน่ะต่อเองได้..แต่ปีเตอร์นี่..ต่อกรไม่ไหวอะ)

แต่ถึงแม้จะล้มลุกคลุกคลานมาด้วยกันตั้งแต่เด็กจนโต (อี๋ แหวะ)

ทำสงครามยืดเยื้อมาเป็นสิบปี...

นอกจากการเอาน้ำสาดให้ปีกเปียก

(จะได้บินไม่ได้ ป่าวหว่า ไม่รู้

ตอนเด็กๆก็ทำงี้..ก็ได้ผลนะไม่เห็นมันบินซักที)

เอาผงซักฟอกผสมน้ำราด..เอาไม้ตี...ฉีดไบกอน..เป็นครั้งคราว

ก็ยังไม่อาจจะหาวิธีกำจัดปีเตอร์ออกไปจากชีวิตได้อย่างถาวร

..จนทุกวันนี้..(กลุ้มใจเป็นที่ยิ่ง -__-')

ที่ทำได้ตอนนี้..ก็คงแค่บอกเลิกตัดขาดกับมันแกมขอร้องว่า..

ออกจากชีวิตชั้นไปเหอะ ปีเตอร์

ชั้นไม่อยากเป็นฆาตกรอีกแล้วน้า

ป.ล. เอ๊ะ หรือว่าหาคนมากำจัดปีเตอร์ให้ดีกว่านะ..