อุตส่าห์พยายามปิดหูปิดตา..ไม่รับไม่รู้..ไม่มองไม่เห็น..

สีชมพูสุดโปรด..ก็เอาไปเก็บไว้ไกลๆตาก่อน..ไม่เอาไม่อยากนึกถึงมัน...

หยุดนะ..อย่าเอ่ยถึงมัน...ไอ้ วาเลนไทน์อะไรเนี่ย..

ชั้น..ไม่..อยาก..ได้..ยิน..

แต่เอาเหอะ...ในเมื่อหลีกเลี่ยงไม่ได้..ก็จะยอมตามกระแสเค้าหน่อยละกัน

ในเรื่องของความรัก..

คนบางคน..เป็นคนง่ายๆ...รักคนง่าย.. ไม่มีข้อแม้อะไรมากมาย

..เจอะเจอใครถูกใจก็เกิดวาบหวิวไหวหวั่น..ได้ไม่ยาก

กับคนบางคน...คาดหวังตั้งเงื่อนไขกับคนที่คิดว่าจะรักไว้มากมาย..

จนยากที่จะหาใครคนนั้นเจอ...เพราะไม่ว่าใครก็ไม่ qualified ไปซะหมด..

เฮ้อ...ทำให้เป็นเรื่องยากซะยังงั้น.. อยากได้คนที่ตรงใจเหรอ..

ก็ปั้นเอาเลยซี้..จะเสกสรรค์ปั้นแต่งให้ได้ดังใจยังไงก็ได้..

เหมือนเรื่องของนายคนนี้ไงล่ะ

ว่ากันว่า

บนเกาะไซปรัส มีประติมากรหนุ่มมากด้วยฝีมือ นามว่าPygmalion

ชีวิตของเขาก็ไม่ได้บกพร่องข้องขัดตรงไหน..

นอกจากอุปนิสัยส่วนตัวของหมอนี่ที่ว่า..

"เกลียดผู้หญิง" เนื่องจาก

Detesting the faults beyond measure which nature has given to women,

รังเกียจในความบกพร่องทางรูปลักษณ์ที่ธรรมชาติประทานมา

ให้แก่บรรดาสาวน้อยสาวใหญ่ทั้งปวง.. (สวยแบบธรรมชาติวาด(ผิด)

สาวใดก็ไม่งามถูกใจสักที..อีตานี่ก็เลยแก้ปัญหาโดยการไม่ชายตาแลหญิงใด

มุ่งมั่นฝักใฝ่แต่งานศิลป์ (ร้องเพลง "แค่เธอก็พอ"คลอไปด้วย)

แต่แม้อีตา Pygmalion จะจงชังผู้หญิงสักเพียงใด..

ผลงานที่เค้าทุ่มเทชีวิตจิตใจและอัจฉริยภาพของเค้าทั้งหมด

เพื่อที่จะรังสรรค์มันขึ้นมานั้น..

กลับเป็นรูปปั้นของผู้หญิง..สิ่งมีชีวิตที่ Pygmalion ชิงชังเป็นนักหนา

ถ้าไม่เป็นเพราะว่า...

เขาไม่อาจจะฝืนปรารถนาแห่งธรรมชาติที่ซุกซ่อนอยู่ภายใต้จิตสำนึก

ก็อาจเป็นเพราะความมุ่งมั่นอย่างแรงกล้าที่จะสร้างผู้หญิงที่มีความงามตามอุดมคติ

เพื่อที่จะแสดงให้บรรดาชายหนุ่มน้อยใหญ่ประจักษ์ถึง

"ตำหนิหรือความบกพร่อง"

ที่พวกเขาต่างก็ยอมรับได้และพออกพอใจกันอยู่..

แต่ไม่ว่าจะเหตุผลกลใด..

การณ์ก็คือ Pygmalion ทุ่มเทแรงกายแรงใจอุทิศชีวิต

ให้กับการสร้างสรรค์ถ่ายทอดลักษณะความงามในอุดมคติออกมา..

วันแล้ววันเล่า..ผ่านปลายนิ้วมืออันชำนิชำนาญและเปี่ยมพรสวรรค์ของเขา

รูปปั้นนั้นก็ยิ่งงดงามขึ้นๆ...กว่าที่เคย.. จนในที่สุด

ความงามอันเป็นเลิศก็ปรากฏ..

ไม่มีสตรีนางใดในหล้าจะงามเทียมทัน

ไม่มีรูปปั้นใดจะวิจิตรเทียบเท่า..

เป็นความงามอันสูงสุด..

ที่ไม่มีสิ่งใดจะสามารถทำให้สมบูรณ์แบบมากไปกว่านี้ได้แล้ว..

แน่นอนว่า Pygmalion คงภาคภูมิใจหาใดปาน..

แต่ที่เหนือไปกว่าความภาคภูมิใจในผลงานอันหาที่ติมิได้นั้น...

มันคือความรัก..

โชคชะตาเล่นตลกกับพ่อนักปั้นหนุ่มนี่ซะแล้ว..

Pygmalion เกิดตกหลุมรักรูปปั้นของตัวเอง..

แน่นอนว่าอย่างลึกซึ้ง..รุ่มร้อน...และหลงใหล

ก่อนที่ใครจะว่าไอ้หมอนี่..เป็นไอ้โรคจิต..โทษฐานคิดมิดีมิร้ายกับรูปปั้น..

ก็ต้องขอบอกไว้ตรงนี้ว่า..ว่ากันว่า..รูปปั้นนี้นั้น..ดูยังไงก็ไม่เหมือนรูปปั้น

ประติมากรรมไม่ใช่ประติมากรรม..สมจริงสมจัง..ราวกับมนุษย์

ไม่มีใครสักคนที่คิดว่า..เธอเป็นเพียงงาช้าหรือแท่งหินที่ผ่านการสลักเสลา....

หากแต่เป็นเพียงสตรีเลอโฉม..มีเลือดเนื้อแลไออุ่น..เยี่ยงมนุษย์ทั่วไป..

เพียงแต่หยุดเคลื่อนไหวในชั่วเวลาระยะหนึ่งเท่านั้น..

เรียกว่า..

สุดยอดแห่งความสำเร็จทางศิลปะก็ถือกำเนิดด้วยน้ำมือของ Pygmalion

เป็นศิลปะที่ปกปิดลบกลบเกลื่อนตัวเองได้อย่างสมบูรณ์..

จะว่าไปแล้วก็เสมือน

..สตรีเพศที่เขาได้เคยหยาบหยามได้มีโอกาสล้างแค้น...เอาคืน

กลั่นแกล้งให้ชะตากรรมความรักของ Pygmalion วิปริตพิสดารไปเช่นนั้น..

เพราะไม่เคยปรากฏว่าชายที่ตกหลุมรักหญิงสาวชาวมนุษย์คนไหน

จะไร้ความสุข ไร้ความหวังได้เทียมเท่ากับ Pygmalion

ริมฝีปากยวนเย้าที่เขาเฝ้าจุมพิตนั้น...ไม่อาจจูบเขาตอบได้...

สองมือ ดวงหน้าที่เขาบรรจงสัมผัสอย่างทนุถนอม..ก็ไม่อาจจะมีปฏิกริยาเขินอาย

กายนางที่ประคองกอดไว้ในอ้อมแขนก็ยังคงเย็นชืด..ไร้ชีวิต นิ่งสงบอยู่อย่างนั้น...

หลายต่อหลายครั้ง..ที่ Pygmalion ต้องแสร้งทำเหมือนเด็กเล่นตุ๊กตา..

เขาพยายามสรรหาเสิ้อผ้าแพรพรรณต่างๆมาให้เธอสวมใส่พลางจินตนาการไปว่า..

เธอแสดงความยินดีปรีดามากเพียงใด..

เขาเพียรเอาของขวัญที่หญิงสาวทั้งหลายปลาบปลื้มมามอบให้

นกน้อยน่ารัก ดอกไม้แสนสวย อำพันอันงดงาม พร้อมๆกับฝันไปว่า..

เธอตอบแทนเขาด้วยการมอบหัวใจรักให้อย่างเต็มอกเต็มใจ

เขาให้เธอนอนบนเตียง..ห่มคลุมด้วยผ้าห่มอันแสนนุ่มและอบอุ่น..

เช่นเดียวกับที่เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ..ทำให้ตุ๊กตาตัวโปรดของเธอ..

แต่ทว่า... Pygmalion ไม่ใช่เด็ก..

เขาจึงไม่อาจจะฝืนแสร้งทำเช่นนั้นได้นาน

และในที่สุด เขาก็ถอดใจยอมแพ้..

ด้วยตระหนักว่า..เขากำลังรักสิ่งไร้ชีวิตที่ไม่อาจตอบสนองเขาได้

และจมจ่อมอยู่กับความทุกข์ทรมานใจใหญ่หลวง..

แต่ในขณะเดียวกัน..

ความลุ่มหลงอันลึกซึ้งแปลกแยกแตกต่างจากคนทั้งมวลนี้..

ก็ไม่อาจรอดพ้นจากสายตาของเทวีผู้ครองความรักไปได้

Venus มักให้ความสนใจกับเรื่องราวความรักที่แปลกประหลาด

แตกต่างจากความรักในรูปแบบทั่วๆไป..

และองค์เทวีก็ตั้งใจมั่นที่จะช่วยชายหนุ่ม

ผู้ซึ่งมีความรักที่ไม่เหมือนใครและไม่มีใครเหมือน

ในเทศกาลเฉลิมฉลองแด่องค์เทวี..ซึ่งแน่นอนว่าจะยิ่งใหญ่เป็นพิเศษที่ไซปรัส

ถิ่นแรกที่องค์เทวี Venus พำนักหลังจากผุดขึ้นมาจากฟองคลื่น..

แท่นบูชาในวิหารนั้นเต็มไปด้วยของล้ำค่า

ที่บรรดาคู่รักผู้ไม่สมปรารถนาทั้งหลายนำมาบูชาองค์เทวี

สวดอ้อนวอน..หวังให้ได้สมรัก..สมปรารถนา ฟ้าเข้าข้างบ้าง..

แน่นอน หนึ่งในนั้นก็มีประติมากรหนุ่มนาม Pygmalion อยู่ด้วย..

Pygmalion อ้อนวอนต่อองค์เทวีเพียงว่า..

ให้เขาได้พบพานหญิงสาวที่เหมือนกับรูปปั้นของเขา

แต่องค์เทวีนั้นรู้ดีว่า..แท้จริงแล้วเขาต้องการอะไร..

เปลวไฟบนแท่นบูชาที่เขาสวดอ้อนวอนอยู่นั้นก็ลุกโชติช่วง..

เป็นเสมือนสัญญาณตอบรับคำขอ

ขณะเดินทางกลับบ้าน Pygmalionเฝ้าครุ่นคิดถึง

เปลวไฟบนแท่นบูชาขององค์เทวีไปตลอดทาง..

จนกระทั่งมาถึงบ้าน...

แทบไม่เชื่อสายตาตัวเองเลยว่า..

สิ่งที่เขาสร้างสรรค์อย่างประณีตบรรจงและมอบหัวใจให้

จะกลับกลายมีชีวิต..เป็นหญิงสาวยืนอยู่บนแท่น..งดงามน่าตะลึงลาน...

เมื่อเขาลองแตะตัวเธอ..เธอก็สัมผัสเขาตอบ..

เอ มันเป็นแค่อาการของคนที่สะกดจิตหลอกตัวเอง

หรือเธอรู้สึกอบอุ่นกับสัมผัสของเขาจริงๆนะ..

Pygmalionบรรจงจุมพิตที่ริมฝีปากคู่นั้น..นิ่งนาน...

และรู้สึกว่า..สัมผัสแห่งริมฝีปากนั้นมันช่างนุ่มนิ่ม อบอุ่น

เมื่อเขาแตะแขน ไหล่ ความแข็งกระด้างก็พลันหายไป...

ราวกับว่า..เขากำลังมองดูขี้ผึ้งละลายท่ามกลางแสงอาทิตย์..

เขาจับชีพจรที่ข้อมือเธอ..ก็รู้สึกได้ถึงโลหิตที่สูบฉีด..ไปทั่วร่าง..

โอ Venus นี่ต้องเป็นพรแห่งองค์เทวีแน่ๆ...

ด้วยความปีติสุดแสน Pygmalion อ้าแขนตระกองกอดนางในฝันของเขา..

รู้สึกเป็นสุขยิ่ง...เมื่อเห็นเธอยิ้มและพวงแก้มเปลี่ยนสีด้วยความขวยเขิน..

จากนั้น องค์เทวีก็ปรากฏกายเพื่ออวยพรให้การแต่งงานของทั้งคู่...

เรื่องราวต่อจากนั้นเป็นอย่างไร..ไม่มีใครกล่าวเล่าถึง..

รู้เพียงแต่ว่า.. Pygmalion เรียกนางอันเป็นที่รักของเขาว่า "Galatea"

และลูกชายของทั้งสอง Paphos

ได้มอบชื่อของเขาให้เป็นชื่อเมืองที่องค์เทวีโปรดที่สุด..

คนเรานี่นะ..ขยันตั้งข้อแม้กับความรัก..

เธอต้องเป็นอย่างงั้น...เพราะชั้นเป็นอย่างงี้..

สุดท้าย..ก็อยู่กันไม่ได้..เพราะไม่มีใครจะเปลี่ยนตัวเองได้ทุกอย่าง..

คนนั้นก็ดูไม่เข้าตา...คนนี้ก็มาแบบไม่เข้าใจ..

ไม่ได้เรื่องไปซะหมด..ไม่ถูกใจไปซะทุกคน..

จริงอยู่เรามีสิทธิเลือก..สิ่งที่เราคิดว่าดีที่สุด..

แต่ก็จงเลือก..

ด้วยดวงตาอันสดใส..จิตใจอันกว้างขวาง..และมาตรฐานอันไม่เกินความจริง..

เพราะเราเองก็ไม่อาจรู้ว่า..เทวี Venusจะมองเห็นความรักเราไหม..

จะคอยเป็นแรงใจให้รึเปล่า...

ตราบใดที่เราปั้นใครให้มีชีวิตดังใจเราไม่ได้..

ก็อย่าไปตั้งข้อแม้บังคับให้ใคร..เป็นดังใจเราเลย..

โดยเฉพาะ..การอ้างในนามของ"ความรัก"

เพราะ "ข้อแม้เดียวของความรักก็คือการรักอย่างไม่มีข้อแม้"

คุณก็เคยได้ยินมาแล้วนี่

จำให้ใส่ใจสักที่สิ..

ป.ล. รักสิ่งที่รักเราตอบได้เป็นเรื่องที่ดีกว่า..