"นังเหมียวมันตายแล้วนะ"

เสียงป่าป๊าผ่านสายโทรศัพท์กระทบโสตประสาท

"เฮ้ย ตายได้ไงอ่ะ ป๊า"

ฉันถามป๊าออกไปอย่างไม่อยากจะเชื่อ ในใจภาวนาให้ป๊าล้อเล่น

อย่าให้เป็นเรื่องจริงเลย...

ภาพของนังคุณนายที่เดินป้วนเปี้ยน ออดอ้อนออเซาะผ่านเข้ามาในหัว

ภาพลูกๆทั้งสี่ของมัน..มาเคล้าเคลียแข้งขา..ทุกคราที่เดินเฉียดใกล้

ในความมึนงงนั้น..ฉันเริ่มรู้สึกแปล๊บๆข้างใน

"ก็เห็นมันหายไปหลายวัน นึกว่าไปเที่ยวเล่น เจมส์ไปถามหา

คนขายบะหมี่แถวหลังบ้านบอกว่า...มันโดนหมารุมกัดตาย"

ป๊าเล่าสั้นๆ

"รับไม่ได้อ่ะ ทำไมหมาพวกนั้นมันเลวงี้ โกรธอ่ะ

สงสารคุณนาย แล้วพวกเด็กๆพวกนั้นอ่ะ จะทำไง

ทำไมต้องทำร้ายกันถึงขนาดนี้ด้วย ขอคุยกับเจมส์หน่อยดิ"

ฉันรู้สึกร้อนๆที่ขอบตา พอๆกับกรุ่นๆในอารมณ์

โมโหเจ้าหมาพวกนั้น.. แม้จะรู้ดีว่า..มันก็คงทำไปเพราะสัญชาตญาณ

แต่ก็ยังอดไม่ได้..ที่จะโกรธ

"ฮัลโหลเจ้ หรอ เหมียวมันตายแล้วอ่ะ"

เสียงน้องเจมส์บอกอย่างเศร้าๆ

ในบรรดาคนในบ้าน..ก็คงจะมีน้องเจมส์

ที่เล่นกับนังคุณนายและบรรดาลูกๆของมันบ่อยที่สุด..

ทั้งเกาคาง เกาพุงให้..เวลามาออดอ้อน

มานอนตัก ไม่ก็ขอนอนใกล้ๆ...ให้ได้ไออุ่น

"ต้องเป็นไอดำแน่ๆที่มากัด

ชอบมาเมียงมองจ้องหาเรื่องนังคุณนายบ่อยๆ"

เสียงโกรธๆบอกให้รู้ว่า..ฉันคงยังโตไม่พอ..

ที่จะห้ามความหวั่นไหวในอารมณ์ได้

"เจมส์ก็สงสัย น้าเค้าบอกว่า หมาตั้ง 7 ตัว รุมแมว 2 ตัว"

น้ำเสียงน้องเจมส์เจือด้วยความโมโห

"แล้วทำไมไม่มีใครช่วยอ่ะ"

ฉันถามด้วยอารมณ์ที่พร้อมจะพาลโทษใครก็ได้..

ที่ไม่ไยดีกับชีวิตเล็กๆที่กำลังเผชิญอันตราย..

จากสัตว์ที่ใหญ่และมีพวกมากกว่า

"น้าเค้าก็ไม่รู้..มาเห็นซากมันที่โดนรุมถึงได้รู้"

พอได้ยินประโยคนี้...ฉันกลั้นน้ำตาไม่อยู่

ไม่ต้องเห็นก็พอจะจินตนาการได้..

ว่าซากของนังคุณนายกับแมวเคราะห์ร้ายอีกตัวที่โดนหมาหมู่ใจร้ายรุมกัด

จะยับเยินเพียงไร..

"แค่นี้ก่อนนะ เจมส์ ไว้ค่อยคุยกันนะ ลูกหมูน้อย"

มันคงดีซะกว่า..ที่ฉันไม่ได้เห็น

ไม่อย่างงั้น..ฉันคงกลายเป็นคนใจร้ายที่พร้อมจะทำอะไรก็ได้

เพื่อที่จะจัดการกับหมาหมู่อันธพาลเหล่านั้น

เสียแรงที่เคยปกป้อง..เวลาจะมีคนมาตี

อันที่จริงแล้ว..ฉันไม่เคยรู้สึกว่า...ผูกพันอะไรกับนังคุณนายนี่มากมาย

ฉันไม่เคยเลี้ยง..และก็ไม่เคยนึกอยากจะเลี้ยง..แมวตัวไหน

ฉันชอบหมามากกว่า..มันดูจริงใจ..และรักเจ้าของดี

แต่วันนี้..ฉันร้องไห้ให้กับ..แมวตัวหนึ่ง..

ที่บังเอิญหลงเข้ามาในชีวิต..มาขออาศัย

จนกลายเป็นสัตว์เลี้ยงประจำบ้าน..

ออกลูกน่ารักๆให้ได้ชื่นชม

ความฉลาด รู้ความของมัน..แม้จะไม่ถึงกับทำให้เป็นที่รัก แต่ก็น่าเอ็นดู

ความตะกละ ความขี้อ้อน..

สำหรับฉัน..เป็นอะไรที่รำคาญ แต่ก็คุ้นเคย

นังคุณนายและลูกๆ ทั้งถุงทอง ถังเงิน ถาดนิล ถ้วยแก้ว

ทุกตัวล้วนเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต..ของครอบครัว

ความจริงฉันก็รู้ตัวมาตั้งนานแล้ว..

ว่าฉันเองก็มีใจให้มันหน่อยๆ..

ยอมเล่นกับมันปล่อยให้มันอ้อน..

มาวันนี้ฉันก็เพิ่งจะรู้ว่า..ชีวิตน้อยๆเหล่านี้..

มันมีคุณค่ากับหัวใจฉันมากแค่ไหน..

ทำให้หัวใจรู้สึกอบอุ่นและสอนให้ฉันอ่อนโยนลงมากเพียงไร

แต่...วันนี้..แกก็ไม่อยู่แล้ว..นังคุณนาย..

มันสายไปรึเปล่า..

ขอโทษนะ..ที่รู้ตัวช้า

ขอโทษที่เคยคิดว่า..จะเอาแกกับลูกๆไปปล่อย..

เพราะฉันแพ้หมัด..

แกไม่ต้องห่วงนะ..

ฉันจะไม่ปล่อยให้ลูกๆแกต้องลำบาก..

มาม้าบอกว่ามันดูเศร้าๆและคงหิวนม..มองและร้องหาแกอยู่

แกไม่ต้องห่วงหรอก..ฉันจะไม่ยอมให้ใครมารังแกลูกแกแน่ๆ

ขอให้แกเป็นสุขเถอะนะ..

แกไม่ต้องลำบากและต่อสู้บนโลกที่โหดร้ายนี้อีกแล้ว..

ไปอยู่ที่ๆที่แกชอบ

ที่ๆมีปลาทูเยอะๆให้แกกินจนอิ่มหนำ ขนสวยเหมือนตอนยังอยู่นะ

แล้วฉันจะคิดถึงแกนะ...แมวตัวแรกในชีวิตของฉัน

ฉันไม่ชอบให้คนทำร้ายสัตว์..

และไม่อยากให้สัตว์ทำร้ายกัน..

แค่มนุษย์ใจทรามโหดร้ายต่อพวกมันก็พอแล้ว..

ทำไมพวกมันยังต้องทำร้ายกันเองอีก..

ไม่เข้าใจ..

ทำไมโลกนี้ถึงโหดร้ายนัก..

แม้กระทั่งกับสิ่งมีชีวิตเล็กๆ

หลายๆคนอาจจะเห็นเรื่องนี้เป็นเรื่องธรรมดา..

ก็แค่แมวหมา..กัดกัน..

ใช่มันก็แค่นั้น...แต่แค่นั้น..มันก็คือ...ชีวิต

ชีวิตที่เท่าๆกับมนุษย์..

แต่ถูกให้ความหมายน้อยกว่า..ให้คุณค่าต่ำกว่ามากมาย

การที่เราเพิกเฉยกับการที่สิ่งมีชีวิตเล็กๆทำร้ายกันนั้น

มันไม่ได้แปลว่า..เราคุ้นเคยกับความโหดร้ายป่าเถื่อน

จนมองมันเป็นเรื่องธรรมดาหรอกหรือ

ฉันหนาวเยือกในหัวใจ..

เมื่อคำถามข้อหนึ่ง ผุดขึ้นมา..

ก็ถ้าเป็นมนุษย์ด้วยกันล่ะ..

ในสภาวะนั้น..จะมีคนช่วยไหม..

หรือว่ามันเป็นแค่เรื่องธรรมดาเรื่องนึง..

ลูกๆของ"คุณนาย"

ถุงทอง ถังเงิน ถาดนิล ถ้วยแก้ว

ขอโทษที่หัวใจฉันไม่เข้มแข็งพอที่จะเห็นเรื่องการทำร้ายและความตายเป็นเรื่องธรรมดา