ไม่รู้เพราะท้องฟ้ามืดมิด..

หรือเพราะพายุฤดูร้อน

กับฝนที่ตกลงมาไม่ขาดสายกันแน่นะ..

ที่ทำให้ฉันเผลอใจเขียนมาถึงเธอ..ที่รัก

ฉันไม่ค่อยชอบเลย บรรยากาศแบบนี้

..คืนฝนพรำ..

มันทำให้รู้สึก..อยากมีใครอยู่ข้างกาย..

มันเหมือนกับ..ความเหงาจับตัวกันเป็นก้อนใหญ่..

กัดกินหัวใจที่เยียบเย็นให้อ่อนแอจนน้ำตาไหลพร่างพรู..

คืนแบบนี้..เหงาจังแฮะ

ชักอยากมีแฟน..

แต่ก็ไม่อยากให้ใครมาแทนที่เธอ..

เอาไงดี..

อย่าหัวเราะฉันสิ..เธอก็รู้..ฉันก็เป็นแบบนี้แหล่ะ..

เพ้อเจ้อๆเหมือนเดิม..

ใครบางคน..ชอบบอกฉันว่า..

เดี๋ยวมีใหม่..ก็หายเองแหล่ะ..

แต่ถ้าคิดยังงี้...เธอว่าฉันจะได้มีเรอะ..ใหม่ๆน่ะ..

มีหวังจมปลัก..รักเธอจนตายแน่ๆ

(สรุปว่า..เป็นควายใช่มั้ยเนี่ยฉัน...)

ของใหม่ก็ดีนะ..อะไรใหม่ๆมันก็ดูสดใส ซาบซ่า..

แต่ฉันกลับชอบของเก่ามากกว่าแฮะ..

ชอบอะไรที่คุ้นเคย..อะไรที่มีกลิ่นไอความผูกพัน..

ก็ไม่เชิงกลัวความเปลี่ยนแปลงนะ..

แต่ก็ไม่ชอบอะไรที่เปลี่ยนไป..

โดยเฉพาะที่เกี่ยวกับใจของคนน่ะ..

จะหาว่าฉันยึดติด..ก็ถูกแหล่ะ..

แต่ฉันก็ไม่ได้ดื้อด้านกับความเปลี่ยนแปลงนะ..

ฉันก็ยอมโอนอ่อนไปกับมัน..

แม้ฉันจะร้องไห้ทุกวันก็เหอะ..

เธอก็รู้นี่...

มาถึงวันนี้..

ฉันเดินออกจากห้องเรียน..

ท้องฟ้ามืดตึ๊ดตื๋อ...ฝนก็ตก

คิดถึงเธอจัง..อยากให้เธอเอาร่มมารับ..

แต่ก็เป็นไปไม่ได้..

ที่สำคัญ..

ฉันก็เคยชินกับการถือร่มเดินคนเดียว..

ท่ามกลางสายฝนแล้ว

มันเป็นอย่างงั้นจริงๆนะ

เราไม่ตาย เพราะขาดใครคนนึงไปหรอก..

แต่จะอยู่อย่างไร้หัวใจรึเปล่านั้น..ฉันขอไม่พูดถึง

ละไว้ในฐานที่เข้าใจ...

(เธอไม่เข้าใจก็ช่างเธอ..)

เขียนมาตั้งนาน..

ไม่ถามเรื่องของเธอเลยเลยสักนิด

คงคิดอยู่ล่ะซิ..ว่ามันแปลกๆ..

ปกติ..ต้องถามโน่น ถามนี่..

ไม่ล่ะ..ไม่ถามแล้ว

ที่เขียนมานี่..ฉันเขียนมาเล่าเรื่องของฉัน

ไม่ได้เขียนมาถามเรื่องของเธอ

ไม่ได้อยากรู้นี่...

เธอจะไปทำอะไร ที่ไหน กับใคร

ก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับฉันแล้ว

ไม่ถามให้หนักใจหรอก

(หมายถึง รู้ไปก็หนักใจฉัน)

ฉันขอรู้แค่เรื่องเก่าๆของเราก็พอ...

นอกนั้น..ไม่ได้อยู่ในความสนใจ!

ไม่ต้องแปลกใจหรอกนะ..

ว่าทำไมฉันไม่เป็นเหมือนเคย..

ฉันยังเป็นฉันคนเดิมนั่นแหล่ะ..

เป็นคนเดิม..ที่เธอไม่รู้จัก...

ก็เธอมองฉันแค่ด้านเดียวเท่านั้นนี่..

ด้านเดียวที่เธอบอกว่า..รัก..

และฉันก็ปล่อยให้เธอเชื่อว่า

นั่นคือทั้งหมดของฉัน...

แต่จริงๆแล้ว..มันไม่ใช่

มันไม่ใช่ หรอกนะ..ที่รัก...

ไม่ต้องถามหรอกนะ..ว่าตัวจริงฉันเป็นยังไง

เพราะฉันคงตอบเธอได้แค่..

โอกาสที่เธอจะได้เรียนรู้..มันผ่านไปแล้ว..

เธอคงไม่มีวันรู้จักฉันได้มากกว่าที่เห็น

และฉันก็คงไม่มีโอกาสได้เป็น..มากกว่าที่เป็นอยู่

โอกาสของเรา..มันจบลงแล้ว..ที่รัก..

แต่แม้กระนั้น...ฉันก็ไม่ได้หมายความว่า..

ฉันไม่ได้รักเธอนะ...คนดี

ฉันยังรักเธออยู่...

เพียงแต่ว่า..เป็นความรักในแบบของฉัน...

ในแบบที่ไม่มีวันเติบโต..งอกเงยไปกว่าที่มันเคยเป็นอยู่

เป็นต้นไม้ที่ไม่มีดอกผล..สวยงามให้ชื่นชมหรือเก็บกิน

ไม่มีหนามแหลม..ทิ่มแทงให้หัวใจเจ็บปวด

มีแต่กิ่งก้าน ใบ..ให้ดำรงชีวิตอยู่ได้เท่านั้น...

ทำไมน่ะเหรอ...

ที่เธอเคยรู้น่ะมันไม่ผิดหรอกนะ..ที่รัก

มันถูกแล้ว...ฉันรักเธอมากกว่าใคร

มากกว่าใครทั้งนั้น

ที่ฉันบอกเธอมัน..เป็นความจริง

แต่มันก็เป็นแค่ความจริงที่ยังไม่จบน่ะ คนดี

ใช่...ฉันรักเธอมากกว่าใคร..

แต่เธอรู้มั้ย..ฉันก็ไม่เคยรักใครมากกว่าตัวฉันเองหรอก..